Książka poświęcona jest problematyce lotowania gołę­biami na dalekich dystansach. Materiał zaczerpnięto z rozmów z hodowcami, którzy w tego rodzaju lotach osią­gają ponadprze­ciętne wyniki. W dyskusji wzięli udział: Ernest Bartosz i Alojzy Paszek z Siemianowic Śląskich, Wacław Górecki i Werner Urbanek z Rudy Śląskiej, Kazi­mierz Kohnke z Władysławowa, Franciszek Marmu­szewski z Kamienicy koło Nowego Sącza, Eberhard Schüs­sler z Niemiec, Günter Swierze i Eugeniusz Toka­rek z Zabrza, Stanisław Turek z Krzeszowic i Józef Za­jąc z Żor. Wszyscy kolejno ustosunkowują się do podno­szonych kwestii, odpowiadając na te same pytania. Stąd łatwo zauważyć podobieństwa lub różnice poglądów i wyni­kające z nich odmienności w sposobach prowadze­nia gołębi. A oto ważniejsze pytania, wokół których to­czyła się dyskusja:

* czy na loty dalekodystansowe nadają się wszystkie gołębie, czy tylko niektóre o specjalnych predyspozy­cjach? jeśli tak, to jakie cechy i predyspozycje powinny posiadać gołębie dalekodystansowe?

* czy są gołębie uniwersalne, które potrafią zwyciężać na wszystkich dystansach? czy to są gołębie szybkie, czy raczej wolniejsze?

* jak traktować gołębia w młodości, by wyrósł na asa lotowego zdolnego do wieloletnich wyczynów w wieku dojrzałym? czy lotować nim intensywnie, czy też oszczę­dzać go?

* czy można np. wysłać roczniaka na lot z odległości około 1000 km? czy ma on szansę z takiego lotu zdobyć konkurs?

* po czym rozpoznać w młodości gołębia, który ma predyspozycje do lotów dalekodystansowych? co może być zapowiedzią jego przyszłych sukcesów w tego ro­dzaju lotach?

* czy to prawda, że są szczepy gołębi wcześnie- i późno-dojrzewających? które są lepsze, które są bardziej predysponowane do lotów dalekich?

W tym miejscu dla porównania opisano sposób traktowania gołębi młodych przez słynnych przed laty Paula Siona i dra Arthura Bricoux.

A oto kolejne pytania zadane rozmówcom:

* czy dwulatki to gołębie w pełni dojrzałe? czego można od nich wymagać?

* jak prowadzić przez cały rok gołębie przeznaczone na loty dalekie? kiedy łączyć je w pary? jaką metodą nimi lotować? czy pozwolić chować im młódki?

* jakie są najlepsze pozycje dla gołębi lotowanych „z gniazda”?

* czy na dalekich dystansach można lotować metodą wdowieństwa?

* czy na dalekie dystanse lecą lepiej gołębie „z gniazda”, czy raczej z wdowieństwa?

* jak przygotować wdowce i wdowy na loty dalekie?

* czy na loty dalekie lepsze są samce czy samice?

* czy gołębie przeznaczane na loty dalekie trzeba oszczędzać w lotach i w rozrodzie?

* czy koszować je lot w lot, czy też oszczędzać je, koszując je np. od czasu do czasu?, np. na 100 i 300 km

* jak karmić gołębie lotowane na dalekich dystansach?

* jak traktować gołębie po sezonie lotowym? czy pozwo­lić im chować potomstwo? kiedy rozłączać je?

* jak dbać o gołębie jesienią i zimą?

Na koniec kilka pytań natury ogólniejszej:

* jak dochować się gołębi dalekodystansowych?

* jakie są możliwości współczesnego gołębia poczto­wego? z jakich odległości jest on w stanie wracać?

* czy w związku z tym należy ograniczać długości lotów, np. do 700-800 km, by gołębie mogły wrócić w dniu startu, czy też organizować loty z odległości większych np. z ponad 1000 km?

Pytanie to coraz częściej zadajemy sobie wszyscy w związku ze znacznymi stratami, jakie ponosimy w lotach dwu-, trzydniowych, kiedy to gołębie z różnych powo­dów, m.in. ze względu na niekorzystne warunki atmosfe­ryczne nie są w stanie wrócić w dniu startu. Na końcu jest pytanie o receptę na sukces, na które kolejno odpowiadają wszyscy rozmówcy.